Repertuar kin

Główną bohaterką jest Anna - wybitna pani lekarz pediatra. Przeżyła ciężkie lata wojny w obozie koncentracyjnym i nie potrafi zaakceptować postępowania córki Natalii, która wykorzystuje układy i dba tylko o dobra materialne. W Annie odżywają wspomnienia z roku 1939, gdy do Polski przyjeżdża Piotr, o którym wieść zaginęła przed czterdziestu pięciu laty. Razem odwiedzają miejsca dla nich ważne: Oświęcim, Sachsenhausen i Ravensbruck.

Felicja jest młodą, początkującą aktorką, zakochaną bez wzajemności w koledze po fachu. Gdy na Rawicza pada podejrzenie o zabicie volksdeutscha, dziewczyna podejmuje się ukryć go pod swoim dachem. Marzy, że mieszkając z nią, mężczyzna odwzajemni jej uczucie. Żeby mieć ukochanego przy sobie, gotowa jest do największych poświęceń. Nie dostrzega, że jej ofiara stała się dla Wiktora trudnym do zniesienia ciężarem. Nie przypuszcza, że kiedy tylko nadarzy się sposobność, aktor porzuci świadka swych upokorzeń, załamań i upadków.

Aspirująca młoda pisarka urodzona i wychowana w Anglii postanawia prześledzić historię losów swojej matki w powojennym Nagasaki. Jednak niewyjaśnione samobójstwo jej starszej siostry sprawia, że matka ma trudności z ujawnieniem prawdy na temat swojej przeszłości.

Elsa, reżyserka reklamowa, ucieka przed żałobą po stracie matki, rzucając się w wir pracy, aż atak paniki zmusza ją do jej przerwania. Aby odbudować swoje życie, leci na Lanzarote, by odpocząć z przyjaciółką Patricią, która również potrzebuje chwili wytchnienia od domu. Bonifacio, jej partner, który stał się dla niej prawdziwym wsparciem w tych trudnych chwilach, pozostaje w Madrycie. Historie tej trójki bohaterów przeplatają się z historią scenarzysty i reżysera Raúla Durána, zacierając granice między rzeczywistością a fikcją w nierozerwalny, a czasem bolesny sposób.

Co pozostanie z naszej cywilizacji, gdy w końcu wyginiemy? Puste przestrzenie, opuszczone budynki, sklepy, kina, szpitale, biura, szkoły, biblioteki, parki rozrywki i więzienia. Ruiny miast, które coraz bardziej porastać będzie roślinność. Przestrzeń, w której mieszkamy, po naszej zagładzie ponownie przejmie natura, z której kiedyś brutalnie ją wyrwaliśmy. Film, kręcony przez 4 lata w Europie, USA, Japonii i Argentynie, jest krytycznym portretem naszej cywilizacji. Zbudowany wyłącznie z precyzyjnie skomponowanych, statycznych ujęć, pozbawionych jakiegokolwiek komentarza. Przyglądamy się życiu ludzi na Ziemi, ich stosunkowi do zwierząt, drugiego człowieka, wojen. Brak tu obrazów przestrzeni prywatnych. Oglądamy wyłącznie miejsca publiczne. Widzimy miejsca opuszczone, zapomniane, odzyskane przez naturę i zwierzęta. Film jest głębokim spojrzeniem na wpływ, jaki ludzkość wywarła na Ziemię, próbą przewidzenia przyszłości, jaka nas czeka i oceną roli człowieka w dobie kryzysu ekologicznego.

Tytuł oryginalny: Giulietta degli spiriti Reżyseria: Federico Fellini Scenariusz: Federico Fellini, Tullio Pinelli, Ennio Flaiano, Brunello Rondi Obsada: Giulietta Masina, Mario Pisu, Sandra Milo, Valentina Cortese, Caterina Boratto, Lou Gilbert, Sylva Koscina Muzyka: Nino Rota Produkcja: Włochy, Francja, 1965 Czas trwania: 139’ Nagrody: Oscary (nominacje) - Najlepsza scenografia - filmy kolorowe Piero Gherardi, Najlepsze kostiumy - filmy kolorowe Piero Gherardi, Złoty Glob - Najlepszy film zagraniczny, David di Donatello - Najlepsza aktorka pierwszoplanowa Giulietta Masina „Giulietta i duchy” to pierwszy pełnometrażowy kolorowy film Federica Felliniego i zarazem jedno z jego najbardziej osobistych spotkań z kobiecą psyche. Grana przez Giuliettę Masinę tytułowa protagonistka żyje w pozornie uporządkowanym świecie mieszczańskiego małżeństwa, lecz pod powierzchnią eleganckiego domu i towarzyskich rytuałów narasta w kobiecie niepokój. Podejrzenie zdrady męża staje się dla Giulietty początkiem podróży w głąb siebie - w przestrzeń wspomnień, intymnych fantazji, lęków i pragnień, których nie da się już dłużej uciszyć. Tam, gdzie wcześniejszy Fellini często opowiadał o mężczyznach uciekających przed dorosłością, tutaj przygląda się kobiecie, która musi odnaleźć własny głos w świecie zbudowanym z cudzych oczekiwań. „Giulietta i duchy” można wręcz interpretować jako kobiecy odpowiednik „Osiem i pół” (1963). Zamiast kryzysu artysty mamy kryzys małżeństwa, zamiast twórczej niemocy - duchowe przebudzenie kogoś, kto właściwie od urodzenia uczony był posłuszeństwa. Film bywa kapryśny, zmysłowy, chwilami przesadny, ale właśnie w tej barwnej przesadzie kryje się jego największa siła.