Mila Łapko Beyond Flesh Poza ciałem

„Beyond Flesh” sytuowane jest w tej właśnie szczelinie, w tym paradoksie. Projekt nie pyta o to, czy obrazy generowane przez sztuczną inteligencję są prawdziwe. Znacznie bardziej interesujące staje się pytanie o to, co dzieje się z podmiotem, gdy jego reprezentacja może istnieć niezależnie od niego samego. Awatar, cyfrowe ciało i wygenerowany portret stają się współczesnymi narzędziami produkcji tożsamości, równie realnymi w swoich społecznych konsekwencjach jak materialne ciało. Projekt nie przeciwstawia świata fizycznego i cyfrowego. Traktuje je jako wzajemnie przenikające się porządki. Ciało nie znika, lecz zostaje rozproszone pomiędzy dane, obrazy, interfejsy i algorytmy. W tej perspektywie pytanie o to, kim jesteśmy, ustępuje miejsca innemu: które z naszych obrazów zaczynają żyć własnym życiem?